آرزو کنیم حال همه خوب باشد ، خیابان ، پر باشد از عابران سرخوشی که نه غصه داشته باشند و نه مشکلی برای حل نشدن ؛ نه دلیلی برای گوشه گیری و پنهان شدن.
عابرانیکه سرخوش و آسوده از کنار هم عبور میکنند؛ مردانی که ناچار نیستند تا دیر وقت کار کنند که شرمنده خانواده شان نباشند . زنان مهربانی که در سکوتشان اشک نریزند، خوشحال باشند ؛ کانون خانواده شاد باشد.
کاش باران عشق ببارد ، کاش برف ببارد ، همه جا پر از شادی و هیجان آدمهایی باشد که دلتنگ باران بودند ، دلتنگ باریدن برفهایی که همه جا را سفید پوش و زیبا می کند . آرزو کنیم ، همه خوش باشند ، کودکانی که از ته دلشان می خندند، جوانانی که سرشار از امید و آرزو باشند . تا می توانیم ببخشیم و گذشت کنیم تا آسایش داشته باشیم .
مهربان باشیم با یکدیگر ، خاطره های بد را به فراموشی بسپاریم ، لبخند بزنیم . با کسی بحث و جدال نکنیم ، چشم پوشی کنیم از خطاهای هم ، چون هیچ چیز ارزش غمگین شدن را ندارد.
گاهی وقت ها ، محبت کردن ، لطف و روح بخشنده داشتن ، راهی طولانی است اما حس خوشایندی مانند ؛ دارو دارد، یک داروی شفا بخش .
قلب بزرگی داشته باشیم که با هر ضربانش عشق و محبت موج بزند ، خونگرم و صادق باشیم که دنیایمان ، با این زیباتر می شود. مهربانی را با سادگی اشتباه نگیریم . قلب مهربان بزرگترین هدیه خدا به کسانی است که لایق آن هستند .
